logo

Bea Taks

Tekeningen/beataks.pngBea Taks is amper dertig, maar oogt als een vrouw van midden veertig. “Getekend voor het leven” zouden we een eeuw geleden geschreven hebben. Zo drukken we ons niet meer uit. Laten we het er maar op houden dat het leven niet onopgemerkt aan haar voorbij is gegaan. Klein, mager, fel, nerveus gebarend, en haar goede oog lijkt als ze geëmotioneerd raakt en dat gebeurt vaak vonken te schieten. Bea is geboren op woonwagenkamp “De Kring” en is daar altijd blijven wonen. Haar hele familie woont daar en ook al haar kennissen komen daar vandaan. "De Kring" is bepalend voor de manier waarop ze in het leven staat, de wereld beoordeelt: “wij” tegen “zij”.

Onze eerste kennismaking verliep veel belovend. Bea heeft nooit een baan gehad en nooit een diploma gehaald. Maar ze komt over als iemand die stevig in haar schoenen staat, niet bang uitgevallen, sociaal vaardig, behulpzaam en bereid alles aan te pakken. Ze kan “elke auto en brommer aan de praat krijgen”, eigenlijk alles waar een motor in zit, wasmachine enz. dat leer je wel op de Kring. Verder is ze “heel goed met paarden” en actief in het woonwagencentrum waar ze allerlei activiteiten voor de kinderen organiseert. Betaald werk zat er nooit in, omdat ze jarenlang voor een ernstig zieke moeder en een hele stoet jongere broertjes en zusjes moest zorgen. Maar nu is haar moeder overleden en kan ze aan zich zelf gaan denken.

Een korte praktijkgerichte cursus aansluitend op een gesubsidieerde baan dat moet mogelijk zijn. Haar eigen ideeën over werk zijn weinig concreet. Ze weet beter wat ze niet wil (“schoonmaken heb ik mijn buik van vol, ze moeten me niet op m’n lip zitten”), dan wat ze wel wil. Alleen stadswacht, dat lijkt haar wel wat. Maar er is momenteel “oorlog” tussen de Kring en de politie. Kunnen we een woonwagenbewoonster aanmelden voor zo’n baan? “Heeft geen zin” oordeelt de betreffende ambtenaar, “’t ligt érg gevoelig allemaal”.

We besluiten drie mogelijkheden verder te onderzoeken: het fietsmakers, het autopoets en het duizendpootproject van de gezamenlijke Groninger ziekenhuizen.

Net als we druk bezig zijn om Bea onder te brengen, gaat het mis. Ze komt niet opdagen op afspraken, reageert niet op brieven en haar telefoon wordt beantwoord door onbekenden die zeggen dat ze niet meer op dit adres woont of dat ze niemand kennen die zo heet. Bea lijkt van de aardbodem verdwenen. Maanden later belt ze op, dat ze vanwege hoog opgelopen conflicten in haar familie bij kennissen is ondergedoken. Nee, ze wil niet zeggen waar en voor hoe lang. Na weer een poos radiostilte staat ze plotseling op de stoep. Ze ziet er slecht uit en maakt een gespannen indruk. Over haar situatie wil ze niets kwijt: “zulke dingen begrijpen jullie toch niet”. Een vervolgafspraak wordt wel gemaakt, maar niet nagekomen.
Na een aantal vergeefse pogingen lukt het ons weer contact te leggen. We moeten nu snel handelen omdat we bang zijn dat Bea ons anders weer ontglipt. We zetten iedereen onder druk deze zaak met spoed af te handelen. Kennelijk zijn we erg overtuigend, want binnen de kortste keren is alles geregeld: een cursus van tien avonden voor beveiligingsmedewerker met tegelijkertijd een baan bij een Vensterschool. De cursus levert geen problemen op, Bea komt trots haar uniform laten zien en gaat vol goede moed naar haar eerste, echte baan.

En dan…. Bea meldt zich om acht uur en knalt één uur later de deur achter zich dicht. Woedend, razend….”Ja, ik ga daar de hele dag in een hokje achter een bureau zitten, zijn ze helemaal van God los! Dat was de afspraak niet!”

Terug bij af dus. Hoé het verder moet weten we nog niet, maar dát het verder moet is duidelijk. Wordt vervolgd.

Terug naar publicaties
zoek