logo

Brian West

Tekeningen/Brian West.png
“Waarom kom je nu pas met die brief aan? Die is al een máánd geleden verstuurd!”
“Ja, naar m’n vorige adres en die vriendin die daar woonde, was op vakantie en dus heb ik ‘m pas twee weken geleden gekregen.“
“Waarom heb je ons toen niet gebeld? Dan hadden we nog wat kunnen doen!”
“Ach, ik dacht dat loopt zo’n vaart niet.”

Het is Brian allemaal teveel geworden. Hij wordt bestookt met dwangbevelen, betalingsherinneringen en oproepen zich ergens te melden. En die brieven komen op adressen waar hij niet meer woont en bij mensen waar hij ruzie mee heeft. De brieven die hij in handen krijgt, laat hij liever dicht, want “anders spookt ’t de hele tijd door m’n hoofd”. Maar nu zijn de problemen zo groot geworden dat Brian ze niet meer kan negeren. Hij dreigt uit huis gezet te worden omdat hij de huur niet kan betalen. Hij kan de huur niet betalen omdat zijn uitkering gekort is. De uitkering is gekort omdat hij – althans volgens de Sociale Dienst – zonder geldige reden is opgehouden met werken.

Het zit Brian niet mee. Vier jaar geleden kwam hij vol verwachting met zijn vriendin uit Aruba naar Nederland. Qua opleiding, werkervaring en taalbeheersing had hij weinig in te brengen, maar hij was handig en jong en sterk en dacht het hier wel te kunnen redden. Dat leek ook te lukken. Hij vond snel een baan bij een elektromonteur en probeerde zich met cursussen verder te scholen. Dan gaat het licht uit. Hij krijgt een ernstig ongeluk met z’n brommer tegen een boom en verblijft lange tijd in ziekenhuizen en revalidatiecentra. Zijn relatie loopt stuk, hij logeert nu eens hier, dan weer daar en raakt langzamerhand de controle over zijn bestaan kwijt. Om mee te kunnen doen in z’n vriendenkring maakt hij schulden die hij met min of meer louche handeltjes probeert in te lossen. En omdat hij niet weet hoe uit de problemen te komen, laat hij alles op z’n beloop en wacht op een wonder.

Dat was de situatie toen we met Brian in contact kwamen. Rampzalig, maar niet hopeloos. Eerst maar proberen wat structuur in z’n leven te brengen. Uitzetting voorkomen, schulden saneren, uitvinden wat voor werk hij wel en wat hij beslist niet (meer) kan. En dat allemaal binnen de kortste tijd omdat deurwaarder en verhuurder wel begrip maar geen geduld meer hebben en met veel overredingskracht omdat Brian zijn krediet bij alle instanties letterlijk en figuurlijk heeft verspeeld.
Het kost een volle week om de puinhoop in kaart te brengen en de meest urgente zaken op te lossen. De letselschade advocaat, de woningbouwstichting, de deurwaarder, de bijstandsconsulent, het bureau geldzorg moeten op één lijn gebracht worden. We slagen erin om 200 euro los te peuteren als eerste aanbetaling voor de huurschuld. Voor afbetaling van alle andere schulden wordt het maximum per maand ingehouden. We regelen een aanvraag voor huursubsidie en stellen met hem een bezwaarschrift op tegen de – ons inziens onterechte – korting op de uitkering. Uit de REA toets die op ons advies wordt afgenomen, blijkt dat Brian heup en benen niet zwaar mag belasten. Hij moet dus uitzien naar fysiek minder belastend werk. Gezien zijn achtergrond en mogelijkheden ligt een opleiding tot bijvoorbeeld elektrotechnisch tekenaar voor de hand.

We waren graag met Brian verder gegaan, maar REA- klanten vallen onder een ander regime. We hebben hem daarom zoals dat heet “warm” overgedragen aan de Sociale Dienst. Het ga hem goed.

Terug naar publicaties
zoek