logo

Dat hadden we veel eerder moeten doen

Tekeningen/dathaddenweveeleerder.pngAls we nu ’s avonds thuiskomen hebben we elkaar wat te vertellen – dat is voor ons een compleet nieuwe ervaring! We genieten ontzettend van allerlei dingen die voor andere mensen doodgewoon zijn. Met de fiets erop uit, daar hadden we nooit puf voor …

Meneer van Ameland (zeg alsjeblieft Kees) en zijn vrouw (Hennie, hoor) zijn moe. Bijna dertig jaar patat mét, bamischijven en hamburgers speciaal … Nu staat hun kleine, maar goedbeklante snackbar te koop.
“Altijd met plezier gewerkt, maar de laatste jaren … nee, ’t wil niet meer. Twaalf uur per dag, zes dagen in de week in de weer – dat gaat je in de benen zitten.” Het contact met de klanten (“je kent de hele buurt op je duimpje”) heeft hen lang doen aarzelen de zaak van de hand te doen. Te lang vinden ze achteraf. “Het zal een hele poos duren voor we weer een beetje adem hebben.”
Stil gaan leven zit er niet in. “We hebben nooit veel opzij kunnen leggen en de laatste jaren helemaal niks. De omzet nam wel toe, maar de vaste lasten nog veel meer.” En ze moeten er eigenlijk ook niet aan denken. Gewoon plezierig werk, niet de hele dag in die lucht en ’s avonds lekker thuis. Hij zou wel iets in de administratie willen doen, liefst gecombineerd met verkoop en adviezen aan klanten en zij denkt in de richting van baliewerk. Omgaan met mensen van allerlei slag hoeven ze niet te leren, want “of het nou een professor is of een halfgare zwerver, dat maakt ons helemaal niets uit.” Om in loondienst aan de slag te kunnen, willen ze allebei graag met een computer leren omgaan. “Wat dat betreft leven we nog in het stenen tijdperk.”
In elk geval moeten ze zo snel mogelijk naar de afdeling Zelfstandigen van de dienst Sozawe. Dat moet voordat het bedrijf beëindigd wordt voor een zorgvuldige afwikkeling van de financiën in verband met de aanspraak op een uitkering.
We dringen er bij hen op aan goed de tijd te nemen om echt tot rust te komen. De TIM- cursus – waar Sozawe plaatsen voor heeft ingekocht en die ons voor hun doel geknipt lijkt, begint pas over drie maanden. Dat komt in dit geval dus goed uit.
Kees brengt de cursus tot een goed eind, maar Hennie ergert zich zo aan haar medecursisten (“die mensen weten niet wat werken is”) dat ze er al snel de brui aan geeft. Het echtpaar verhuist naar Arnhem, waar Kees aan het werk gaat bij een organisatie-adviesbureau waar hij intern zal worden opgeleid tot adviseur. Maar de hem gedane beloftes blijken in de praktijk weinig voor te stellen. Hij zit de hele dag aan de telefoon zonder dat iemand zich met hem bemoeit. Na een half jaar houdt hij het voor gezien. Ook bij het volgende bedrijf loopt het snel mis. Reden om vroegtijdig te vertrekken is dit keer dat hij buiten de normale werktijden om door collega’s moet worden bijgeschoold. Dat vindt Kees asociaal, collegiale hulp hoort gewoon binnen de normale werktijd te kunnen.

Lastig probleem is dat de bedrijfsbeëindiging veel meer tijd en moeite kost dan ze gedacht hadden. Voor er een koper is gevonden, winkel, woning en inventaris getaxeerd zijn en alle premies en belastingen voldaan, gaan er zeeën van tijd verloren. Dat is vooral lastig omdat bijna al hun geld in het bedrijf zit. Ze zijn aangewezen op leenbijstand ter overbrugging. Hun verhuizing naar Arnhem dreigt daardoor zelfs mis te lopen. Gelukkig kunnen we bemiddelen voor een extra krediet zodat de verhuiskosten betaald kunnen worden en ze hun nieuwe woning een beetje kunnen opknappen en stofferen en ze niet direct in een onoverzichtelijke schuldenpositie terecht komen.
Na ruim een jaar kunnen ze dit hoofdstuk eindelijk afsluiten. Telefonisch adviseren we Kees geregeld over nieuwe mogelijkheden op werk. Hij heeft inmiddels zijn lesje geleerd en gaat niet meer blindelings op elk aanbod in. Hij vindt tenslotte een betrekking die hem past als een oude jas. Bij Cadans kan hij als buitendienstmedewerker zijn sociale vaardigheden en nieuw verworven administratieve vaardigheden ten volle benutten. Voorlopig een contract van een half jaar, maar de vooruitzichten op een vaste aanstelling lijken groot.
Met Hennie is het boven verwachting goed gegaan. Haar allereerste sollicitatie was meteen een schot in de roos. Als intakemedewerkster bij de immigratie- en naturalisatiedienst in Zevenaar heeft ze zich binnen de kortste keren onmisbaar gemaakt.

13 maart 2001
Terug naar publicaties
zoek