logo

Ik kan veel meer dan ik dacht

Tekeningen/ikkanveelmeer.png
- Heel precies in alles. ’t Moet allemaal precies zoals ’t moet.
- En uw zwakke punten?
- Gek genoeg hetzelfde. ’t Is nooit goed genoeg naar m’n zin. Daarom gaat alles zo langzaam.

Mevrouw Schiphorst wil dolgraag werken, maar op eigen kracht lukt dat niet. Dat het niet gaat zoals zij wil is haar eigen schuld vindt ze.
Ze heeft geen beroepsopleiding en geen enkele werkervaring. Toch heeft ze, sinds haar huwelijk stukliep, niet stilgezeten. “Ik heb me suf geleerd” zegt ze. “Maar niks afgemaakt. Wat ik al zei. De MAVO kon ik best aan. Maar ik deed er veel te lang over. Ik wilde alles begrijpen en alles onthouden. Werd ik midden in de nacht wakker omdat ik de hoofdstad van Australië vergeten was. En dan was ik bij ’t proefwerk zo zenuwachtig dat ik alles door elkaar haalde. Kreeg ik een onvoldoende terwijl ik ’t echt wist.”
Dat patroon bleek zich steeds te herhalen. Mevrouw Schiphorst stelde zulke hoge eisen aan zichzelf dat ze afknapte als de resultaten tegenvielen. Want met minder dan perfect kon ze geen genoegen nemen. Na een poosje begon ze opnieuw. Met een andere cursus. Met hetzelfde gevolg.
Als ze maar eenmaal in een ritme kon komen. Als ze maar rustig door kon werken, zich niet zo hoefde te bewijzen, dan kwam ook de zekerheid dat ze wat kon.
Met mevrouw Schiphorst zijn we een lang en heel geleidelijk traject ingegaan.
Als opstap naar een “echte” baan was werkervaring een eerste vereiste.
Licht administratief werk, balieactiviteiten, telefonisch mensen te woord staan. Werk waarbij het vooral ging om het leggen van contacten en het oplossen van praktische problemen. Werk waarbij ze niet alleen in een kamertje hoefde te zitten met alle tijd om aan zichzelf te twijfelen.
Voor drie ochtenden in de week vonden we precies wat we zochten bij een interkerkelijke organisatie voor vluchtelingenhulp. Het bleek een schot in de roos. Een veilige omgeving. Door alleen maar te luisteren naar andere mensen kreeg ze het gevoel iets nuttigs te doen. Haar takenpakket nam ongemerkt toe. Ze pakte nieuwe dingen aan als ze zelf zover was. Niemand legde druk op haar en ze hoefde ook geen druk op zichzelf te leggen. Het intensieve contact met collega’s verrijkte haar sociale leven. En, wat misschien het belangrijkste was, de dagelijkse confrontatie met mensen met grote problemen leerde haar de eigen situatie te relativeren. Het werd tijd om naar betaald werk om te zien.
Door de zorg voor haar zoontje van twaalf die met gedragsproblemen kampt, is twintig uur het maximum haalbare. En liever geen wisselende werktijden. Een aantal mogelijkheden valt daarom af.
Mevrouw Schiphorst leest nu dagelijks de personeel- advertenties en wij tippen haar als we iets op het spoor zijn. We zijn er nog niet uit, maar lang zal dat niet duren.
Het hele traject lijkt zo simpel. Geleidelijkheid was de sleutel tot succes. Meer dan twee jaar hebben we maandelijks contact gehad. Soms over de telefoon, soms een kattebelletje, soms een uurtje bijpraten.
Een klein steuntje in de rug, een schouderklopje – het is steeds weer voldoende om haar een nieuwe stap te laten zetten. In al die tijd is er niets opzienbarends gebeurd. Maar als we samen terughalen hoe ze er twee jaar geleden voorstond en hoe ze nu tegen het leven aankijkt, zijn we verbaasd hoeveel er in die periode ten goede is veranderd.

11 augustus 1999
Terug naar publicaties
zoek