logo

Waarom duurt alles zo lang

Tekeningen/waaromduurtalles.png
Gedesillusioneerd? Dat is zonder illusie? Ja, dat kunt u zeggen. Zeker, maar we leggen ons niet neer. Zeg je dat zo? Er niet bij neer? Weer wat geleerd ….

De heer en mevrouw Vasovic zijn vluchtelingen uit Bosnië en wonen nu zes jaar in Nederland. Beiden zijn hoog opgeleid. Zij als chemicus, hij als bouwkundig ingenieur. In hun geboorteland bekleedden ze verantwoordelijke posities. Zij was hoofd van een laboratorium van een chemische fabriek en manager bij een grote in- en exportfirma. Hij was technisch directeur van een constructiebedrijf. Zij beheersen naast een handvol Slavische talen Frans en Engels. Ook hun Nederlands is op een zeer redelijk niveau. Bij ons bezoek aan hun spaarzaam ingerichte driekamer flatje, verontschuldigen ze zich voortdurend voor het feit dat ze ons niet kunnen ontvangen “zoals het hoort”. Ze zetten ons kersenlikeur en zelfgebakken koekjes voor. Over hun verleden willen ze weinig kwijt. “Dat is allemaal voorbij, dat moeten we loslaten.” Een terugkeer zit er absoluut niet in. Hun huis is verwoest, hun familie over heel Europa verstrooid, hun bedrijven failliet. Mensen met zoveel capaciteiten en ervaring moeten toch ook in Nederland zonder al te veel moeite aan de slag kunnen. Maar nee.
Mevrouw Vasovic werkt twee ochtenden in de week als vrijwilliger in een bejaardentehuis. Meneer Vasovic is verwikkeld in een slepende procedure om een werkvergunning te krijgen. Hun advocaat heeft er een janboel van gemaakt. Papieren zijn zoekgeraakt, kopieën van diploma’s en andere bewijsstukken onvindbaar en beschikkingen komen niet af.
“Hoe noemde u dat ook weer? Gedesillusioneerd? Ja, zo langzamerhand wel. Nederland is prachtig, maar alles duurt zo vreselijk lang. Wachten, wachten, wachten. Op beschikking, op woning, op werk, op erkenning, op papieren en andere papieren. En toch elke dag in krant dat fabrieken en bedrijven groot tekort hebben aan geschoolde mensen. Wij zijn geschoold, wij willen alles aanpakken, ook gewoon productiewerk. ’t Hoeft niet zoals vroeger, maar nee. Wachten, wachten.”
We lopen er steeds vaker tegen aan. We hebben in Nederland een fijnmazig netwerk georganiseerd voor het onderste segment van de arbeidsmarkt. Hoe uitzichtlozer hoe meer instanties zich verdringen om je te helpen. Maar op intelligente, gezonde, geschoolde mensen die dolgraag willen werken is ons systeem niet berekend. Een merkwaardige paradox. Meneer en mevrouw Vasovic zijn zelf erg actief aan het zoeken. Ze staan bij diverse uitzendbureaus ingeschreven en spellen de advertentiepagina’s. Wij sturen hun cv’s naar verschillende bureaus die hoogopgeleiden bemiddelen en houden bij allerlei instanties de druk op de ketel. En voor meneer Vasovic moeten eerst de administratieve belemmeringen worden opgeruimd.
Het heeft allemaal weinig effect. De standaardreactie van de uitzendbureaus is “u bent te hoog opgeleid, sorry”; alle chemische bedrijven zijn toevallig “net in een reorganisatieproces verwikkeld”; handelsfirma’s laten weten dat “uw werkervaring voor ons niet relevant is” en/of dat “de handel met het Oostblok momenteel op een heel laag pitje staat”; de bemiddelingsbureaus voor hoogopgeleiden vinden het echtpaar gewoon “te oud om een kans te maken”.
Bijkomend probleem is ook dat hun zoon nog op school zit. Maar als hij dit jaar zijn eindexamen haalt, zijn ze vrij ook elders in Nederland aan het werk te gaan.
Na een jaar telefoneren en faxen komt er eindelijk wat licht. Meneer Vasovic beschikt over de noodzakelijke papieren en hun zoon heeft met vlag en wimpel Atheneum gehaald. Het enige bemiddelingsbureau wat niet aan leeftijdsdiscriminatie deed, weet meneer Vasovic aan een baan in Rotterdam te helpen. Ook mevrouw Vasovic denkt in het Westen meer kans van slagen te hebben. “Hoe zeggen ze dat in het Nederlands? Eind goed, al goed?”.

13 maart 2001
Terug naar publicaties
zoek